- Apatia, anhedonia, czy może skrajny pragmatyzm?
#1
Witajcie drodzy forumowicze.

Mam pewien problem, który rozkłada się na wiele dziedzin życia. Jednak mam wrażenie, że jest on nieco inny od większości przypadków opisywanych tu na forum, w istotnym stopniu oddziałuje bowiem na moje życie, ale nie jest przeze mnie interpretowany w negatywny sposób – lub ujmując to inaczej – nie wiem, jak mam się na niego zapatrywać. Potrzebuję oceny, opinii z zewnątrz, zanim zdecyduję się wydać pieniądze u ewentualnego specjalisty.

Zanim przejdę do sedna, poruszę kwestię swoich nieco wcześniejszych problemów, przez które miałem okazję przejść. W okresie końca gimnazjum i części szkoły średniej borykałem się ze stanami quasi-depresyjnymi (nigdy nie byłem u psychologa, a więc nie miałem postawionej żadnej diagnozy), na które składały się okresowe pogorszenia nastroju (trwające po 2-3 tygodnie), poczucie bezsensu, pustki, niemocy, w gorszych momentach miewałem częste myśli samobójcze, płakałem nocami, etc. Po wspomnianych kilku tygodniach wracałem do stanu względnej stabilności, który pod wpływem jakiegoś bodźca (czasem bardzo błahego, choćby smutnego filmu, piosenki, itp.) na powrót ulegał pogorszeniu. Całość trwała z przerwami, około 2-3 lat. Co ciekawe, wszystko działo się w mojej głowie, w zasadzie nie uzewnętrzniałem swojego stanu (poza obniżeniem aktywności towarzyskiej, która i tak była niewielka). Rodzina i znajomi praktycznie niczego się nie domyślali. Tak czy inaczej, ostatecznie udało mi się wybrnąć na prostą, od jakiegoś 1,5 roku nie miałem żadnego „doła”. Obecnie jestem na 1 roku studiów.

Od jakiegoś czasu trapi mnie kilka rzeczy.

Primo – apatia. Emocji nie odczuwam albo wcale, albo w sposób nijaki, blady, nikły, zarówno tych pozytywnych jak i negatywnych. Wyjechałem na studia na drugi koniec Polski, widziałem jak podobne przeprowadzi przeżywają rówieśnicy, jak stresują się i cieszą jednocześnie z dostania się na upragnioną uczelnię, i tak dalej... u mnie nic. Po przeszło dwóch miesiącach od wyjazdu wróciłem do domu – tam rodzice rzucili mi się na szyję, prawie płacząc – a ja „przeżywałem” to tak, jakbym wrócił ze spaceru do sklepu. Niewiele rzeczy mnie cieszy, niewiele rzeczy mnie stresuje. Emocjonalnie wszystko jest mi obojętne, nie czuję się z tego powodu źle, nie jestem zdołowany, nie mam problemów z niedowartościowaniem, ale też nie jestem ani trochę szczęśliwy.

W życiu kieruję się pragmatyzmem. I tu wchodzi druga kwestia: brak potrzeby komunikacji z ludźmi. Nie, nie jestem aspołeczny, ja po prostu mógłbym żyć na pustkowiu, nigdy nie wychodzę z inicjatywą spotkania się z kimś, rozmowy, czegokolwiek. Gdy ktoś chce mnie gdzieś wyciągnąć – zazwyczaj mu się to udaje, często nawet dobrze się bawię. Z drugiej strony, czasem zdarza mi się unikać kontaktów z innymi, ale to nie z przyczyn towarzyskich (czy raczej anty-towarzyskich), ale ze zwykłego lenistwa – po prostu nie chce mi się. Nie czuję chęci rozmowy, kontaktu, nie widzę powodu, by wlec się gdzieś do kogoś na domówkę, skoro można zostać w pokoju – na jedno wychodzi. Tak jak wyżej – ni mnie ta sytuacja ziębi, ni grzeje. Siłą rzeczy nie odczuwam również potrzeby bliższego, emocjonalnego związku z kimkolwiek. Na płaszczyźnie seksualnej – przedkładam masturbację ponad seks. Obie te aktywności zapewniają dokładnie taką samą, chwilową satysfakcję, przy czym pierwsza jest po prostu mniej kłopotliwa w realizacji.

Do tego wszystkiego dochodzi brak energii i motywacji do robienia czegokolwiek produktywnego, ale nie jest to totalna stagnacja. Czuję się, jakbym mój zasób energii wystarczał tylko i wyłącznie na podstawowe codzienne potrzeby plus ciągnięcie nauki na umiarkowanym poziomie, nic więcej. Jestem, chodzę na zakupy, na uczelnię i tyle. Chcę zrobić coś więcej – klapa. Nie jest źle, nie zawalam studiów, nie mam problemów z otaczającymi mnie ludźmi, nie mam jakiś poważnych trosk na głowie... Jest po prostu nijak. Ani to się śmiać, ani płakać. Paradoksalnie, przez brak odczuwania emocji nie jestem wstanie określić, czy mój stan nieodczuwania emocji jest czymś złym, czy dobrym.

Wszystko rozpatruję na zasadzie bilansu zysków i strat. Relacje z innymi ludźmi również. Nie mam tu na myśli czystego materializmu. Po prostu nie mam innego wyjścia. Nie wiem już, czy to sam wyzbyłem się uczuć? Wyznaję filozofię stoicką, zawsze unikałem wybuchów emocji i starałem się zbytnio ich nie ukazywać, ale nigdy pozbywać...

Pomożecie? Co mam z tym, ze sobą, zrobić?
Odpisz
#2
Wiesz co, chciałam założyć dziś podobny temat i szukałam czy już takiego nie ma i właśnie znalazłam Twój    :Uśmiecha się:

Miałam i mam właściwie dokładnie to samo co Ty, więc nie będę się już tak rozpisywała. Zaczęło się też w tym okresie - w ogóle przeglądając forum mam nieznośne wrażenie, że właśnie czas gimnazjum jest najbardziej destrukcyjny dla psychiki. Jeśli w tym okresie nie ułożymy sobie czegoś w głowie, potem jest tylko ciężej.

U mnie nikt niczego się nie domyślał, a ja nabierałam coraz większej niechęci do życia. Nie mówię tu akurat o myślach samobójczych (choć i takie miewałam), ale to raczej po prostu niechęć, lenistwo do czegokolwiek. Mogłabym przeleżeć całe dnie w łóżku, brak mi było energii.
No i właściwie dalej mi jej brak. Owszem, są dni, gdy mogę góry przenosić, jestem niby szczęśliwa i zadowolona, ale w środku mi jakoś dziwnie i wcale takiej czystej radości nie czuję.
A przecież mam dla kogo żyć, mam interesujące mnie pasje... ale mi się zwyczajnie nie chce. Jestem raczej towarzyska, choć sama z siebie rzadko się gdzieś wybieram, zazwyczaj to czyjaś sugestia, tak jak mówisz. Nawet jeśli gdzieś już pójdę to ot, jest fajnie, wracam do siebie i to tyle.
Czasem mi się nawet nie chce pisać tutaj postów na forum, napiszę ze dwa zdania i wyłączam, bo nie jestem w stanie dokończyć wypowiedzi    :Uśmiecha się:
Nawet nie wiem, czy to jest brak uczuć jako taki. Przynajmniej jeśli o mnie chodzi to wiem, że jakieś emocje czasem odczuwam, choć

No ale odpowiadając na przynajmniej jedno Twoje pytanie: ja uważam, że to złe. Ja tak to odczuwam, momentami aż mnie "nosi", że powinnam coś robić, a nie mogę się zmusić i wiem, że tak być nie powinno.
Pytanie tylko - co z tym zrobić...    :Uśmiecha się:
Jeśli nie masz po co żyć, żyj na złość innym.
Odpisz
#3
idz do specjalisty. sam sobie odpowiedziales na pytanie, bo przyznajesz, ze cos jest nie tak: wczesniej tak nie bylo, ze emocje byly wyplycone.

wiesz, ze nie wzielo sie to znikad, potrafisz wskazac ze wczesniej mogles przezywac depresje
Zbiór poradników psychologicznych dotyczących m.in. wychodzenia z nieśmiałości, fobii, depresji (i innych problemów), a także redukcji stresu, psychologii emocji i szczęścia...

http://chomikuj.pl/reparare/PSYCHOTERAPI...+poradniki HASŁO: fobia
---------------------------------------------------------------------------------
----> ZBIÓR NAJBARDZIEJ PRZYDATNYCH TEMATÓW
---------------------------------------------------------------------------------
----> Instrukcja obsługi nowego forum
---------------------------------------------------------------------------------
----> Zostań DONATOREM - wesprzyj utrzymanie forum!
---------------------------------------------------------------------------------
----> Pomagaj innym - nowa ranga Pomagacza
---------------------------------------------------------------------------------
----> Testy psychologiczne
Odpisz
#4
jak leczyć taką apatię/brak energii ?
w poniedziałek wizytka u psychiatry    :Zaskoczony:
Odpisz
#5
Mam podobnie, jakby nadmiar emocji wykańczał mój słabowity mózg, stąd wiecznie zmęczenie
Odpisz


Podobne wątki
Wątek: Autor Odpowiedzi: Wyświetleń: Ostatni post
  Czy osoba chora na depresje,może byc bardzo zadbana? Dhema01 17 438 09 Lis 2018, Pią 11:48
Ostatni post: Strachliwy
  Apatia azerty 6 1 004 02 Lis 2018, Pią 21:18
Ostatni post: Black
  Próba zrozumienia siebie - może też tak macie podróżnik 16 1 580 08 Wrz 2017, Pią 12:49
Ostatni post: damiandamianfb
  Wyczerpanie emocjonalne - choroba, pustka? A może coś innego Ertix 10 1 635 05 Lut 2016, Pią 17:54
Ostatni post: Marianne
  Wazne bo byc moze to nie fobia spoleczna i depresja Lea 9 4 527 28 Lis 2012, Śro 1:20
Ostatni post: magik
  Jak sobie radzicie z poczuciem beznadziei, apatią Korred 54 11 678 13 Paź 2010, Śro 17:52
Ostatni post: Fresk
  czy dystymia może zniknąć bez leczenia natalial 3 10 290 11 Maj 2009, Pon 8:06
Ostatni post: krys840


PhobiaSocialis.pl

Forum dla cierpiących na fobię społeczną (lęk społeczny, chorobliwa nieśmiałość, osobowość unikająca, hikikomori). Znajdziesz tu pomoc, informacje i porady, oraz poznasz podobnych ludzi, którzy zrozumieją twoje problemy! Pamiętaj, że nie jesteś sam(a)!

This forum uses Lukasz Tkacz MyBB addons.